Όταν κάτι μας δυσκολεύει, η πρώτη μας ανάγκη είναι συνήθως να βρούμε μια απάντηση. Ίσως επειδή δεν χρειαζόμαστε ακόμη μια λύση, αλλά μια διαφορετική ματιά. Ίσως επειδή ψάχνουμε τις σωστές απαντήσεις μη ξεκινώντας από τις σωστές ερωτήσεις.
Γιατί έγινε; Τι πρέπει να κάνω; Πώς θα το ξεπεράσω; Πότε θα αλλάξει; Θέλουμε να καταλάβουμε, να βρούμε μια λύση, να νιώσουμε ότι έχουμε ξανά τον έλεγχο. Και είναι απόλυτα ανθρώπινο. Όμως υπάρχουν στιγμές που, όσο κι αν αναζητούμε την απάντηση, κάτι μέσα μας εξακολουθεί να μένει ανοιχτό.
Από το «Γιατί μου συμβαίνει;» στο «Τι μου δείχνει;»
Ας πάρουμε μια απλή ερώτηση: «Γιατί πάντα μου συμβαίνει αυτό;». Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μπορεί να μας τοποθετήσει στη θέση του ανθρώπου στον οποίο τα πράγματα απλώς συμβαίνουν, σαν να μην έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε τι επαναλαμβάνεται μέσα μας ή πώς συμμετέχουμε στις αντιδράσεις μας. Μια διαφορετική ερώτηση θα μπορούσε να είναι: «Τι συμβαίνει μέσα μου όταν αυτό συμβαίνει;». Ξαφνικά, η προσοχή μετακινείται. Από όσα συμβαίνουν γύρω μας, στρέφεται σε όσα ενεργοποιούνται μέσα μας. Και εκεί μπορεί να ανακαλύψουμε συναισθήματα, φόβους, ανάγκες ή μοτίβα που μέχρι τώρα δεν είχαμε παρατηρήσει.
Οι σωστές ερωτήσεις δεν δίνουν πάντα άμεσες απαντήσεις
Μερικές φορές, μια ουσιαστική ερώτηση δεν έρχεται για να μας δώσει αμέσως μια απάντηση. Έρχεται για να μας κάνει να σταματήσουμε, να κοιτάξουμε διαφορετικά και να αμφισβητήσουμε κάτι που θεωρούσαμε δεδομένο. Μας προσκαλεί να παρατηρήσουμε μια πλευρά του εαυτού μας που ίσως είχαμε αγνοήσει ή να ακούσουμε κάτι που για καιρό προσπαθούσαμε να παραμερίσουμε.
Μπορεί να αναρωτηθείς: Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν πω αυτό που πραγματικά θέλω; Πού προσπαθώ να είμαι αρεστός αντί να είμαι αληθινός; Τι συνεχίζω να κρατάω επειδή φοβάμαι τι θα γίνει αν το αφήσω; Ποιο κομμάτι του εαυτού μου δεν έχω ακούσει αρκετά;
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως. Δεν χρειάζεται καν να γνωρίζεις από την πρώτη στιγμή τι σημαίνει αυτό που αισθάνεσαι. Μπορείς απλώς να μείνεις λίγο με την ερώτηση, χωρίς να πιέσεις τον εαυτό σου να βρει μια εξήγηση. Μερικές φορές, η κατανόηση αρχίζει όταν σταματάμε να απαιτούμε από μέσα μας να έχει όλες τις απαντήσεις.
Ίσως η ερώτηση να είναι η αρχή
Οι Κάρτες Αυτοπαρατήρησης βασίζονται ακριβώς σε αυτή την ιδέα. Δεν δημιουργήθηκαν για να σου πουν ποιος είσαι, ούτε για να σου προσφέρουν έτοιμες λύσεις για όσα σε απασχολούν. Είναι μια πρόσκληση να σταθείς για λίγο απέναντι στον εαυτό σου, να παρατηρήσεις όσα σκέφτεσαι και αισθάνεσαι και να ανοίξεις έναν πιο ειλικρινή διάλογο μαζί του.
Μια ερώτηση μπορεί να γίνει καθρέφτης. Κι ένας καθρέφτης δεν αποφασίζει τι θα δεις, ούτε σου υποδεικνύει τι πρέπει να αλλάξεις. Απλώς σου δίνει την ευκαιρία να κοιτάξεις. Από εκεί και πέρα, εσύ επιλέγεις τι θέλεις να κρατήσεις, τι χρειάζεται να κατανοήσεις καλύτερα και προς ποια κατεύθυνση θέλεις να κινηθείς.
Μια ερώτηση για σήμερα
Αν μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου μόνο μία πραγματικά ειλικρινή ερώτηση σήμερα, ποια θα ήταν;
Μην βιαστείς να απαντήσεις. Άφησε λίγο χώρο για ό,τι μπορεί να εμφανιστεί, ακόμη κι αν δεν έχεις τις κατάλληλες λέξεις για να το περιγράψεις.
Απλώς άκου.
