Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να πούμε εύκολα. Κάποιες φορές όμως μπορούμε να τα γράψουμε.
Και όταν τα γράψουμε, μπορούμε για πρώτη φορά να τα δούμε.
Η γραφή έχει κάτι μοναδικό. Παίρνει κάτι άυλο — μια σκέψη, ένα συναίσθημα, έναν φόβο, μια επιθυμία — και του δίνει μορφή. Ξαφνικά, αυτό που μέχρι πριν βρισκόταν μέσα μας βρίσκεται μπροστά μας. Μπορούμε να το κοιτάξουμε, να το ξαναδιαβάσουμε και να το παρατηρήσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο.
Όταν η σκέψη γίνεται λέξη
Μέσα στο μυαλό μας όλα μπορούν να μπερδεύονται: σκέψεις πάνω σε σκέψεις, συναισθήματα που δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε και ανησυχίες που επιστρέφουν ξανά και ξανά. Όταν όμως αρχίζουμε να γράφουμε, κάτι μπορεί να αλλάξει. Η σκέψη αποκτά σειρά, το συναίσθημα αποκτά όνομα και αυτό που πριν ήταν ένα αόριστο «κάτι» μπορεί να γίνει «φοβάμαι», «θυμώνω», «χρειάζομαι χώρο», «θέλω να φύγω», «θέλω να μείνω» ή ακόμη και «δεν είμαι καλά». Αυτή η διαδικασία συνδέεται με την αυτοπαρατήρηση, καθώς μας βοηθά να αναγνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα μας πριν βιαστούμε να το κρίνουμε.
Μερικές φορές, μπορεί να γράψουμε απλώς «δεν ξέρω τι θέλω». Και αυτό είναι μια πολύτιμη απάντηση. Δεν χρειάζεται να έχουμε ξεκαθαρίσει τα πάντα μέσα μας για να ξεκινήσουμε. Αρκεί να δώσουμε στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας λίγο χώρο, ώστε να μπορέσουμε να τα προσεγγίσουμε με μεγαλύτερη προσοχή.
Η εκφραστική γραφή αποτελεί μια πρακτική προσωπικού αναστοχασμού που μπορεί να μας βοηθήσει να εξερευνήσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα στον οδηγό του University of Edinburgh για την εκφραστική γραφή.
Δεν χρειάζεται να γράφεις όμορφα
Η γραφή που χρησιμοποιούμε σε μια βιωματική διαδικασία δεν χρειάζεται να είναι λογοτεχνία. Δεν χρειάζεται να έχει σωστή σύνταξη, να είναι όμορφη ή να βγάζει νόημα από την πρώτη στιγμή. Χρειάζεται να είναι αληθινή, να εκφράζει αυτό που υπάρχει μέσα μας χωρίς την πίεση να παρουσιάσουμε κάτι ολοκληρωμένο ή αποδεκτό.
Ο Πίνακας Γραφής δημιουργήθηκε ως ένας τέτοιος χώρος: ένας χώρος όπου μπορείς να γράψεις χωρίς να χρειάζεται να παρουσιάσεις κάτι σε κάποιον. Να αφήσεις τις λέξεις να εμφανιστούν, χωρίς να τις διορθώσεις βιαστικά, και στη συνέχεια να παρατηρήσεις τι σου λένε. Όχι για να αναζητήσεις μια τέλεια απάντηση, αλλά για να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να ακούσει όσα ίσως δυσκολεύεται να εκφράσει με άλλον τρόπο.
Τι γράφουμε όταν κανείς δεν μας βλέπει;
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση, γιατί πολλές φορές έχουμε μάθει να διαμορφώνουμε ακόμη και τις σκέψεις μας έτσι ώστε να είναι αποδεκτές. Αναρωτιόμαστε τι θα έπρεπε να νιώθουμε, τι είναι σωστό να θέλουμε ή τι θα έπρεπε να έχουμε ήδη ξεπεράσει. Έτσι, μπορεί να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε, επειδή το συγκρίνουμε συνεχώς με αυτό που θεωρούμε ότι θα ήταν καλύτερο να αισθανόμαστε.
Η γραφή μπορεί να γίνει ένας χώρος όπου δεν χρειάζεται να απαντήσεις σε κανέναν από αυτούς τους κανόνες. Μπορείς απλώς να γράψεις: «Αυτό νιώθω». Χωρίς να το δικαιολογήσεις, χωρίς να το ωραιοποιήσεις και χωρίς να αποφασίσεις αμέσως αν είναι σωστό ή λάθος. Από εκεί μπορεί να ξεκινήσει μια πιο ειλικρινής συνάντηση με τον εαυτό σου.
Μια μικρή άσκηση
Πάρε ένα χαρτί και ολοκλήρωσε τις παρακάτω φράσεις χωρίς να τις σκεφτείς υπερβολικά. Άφησε τις λέξεις να έρθουν όπως έρχονται, ακόμη κι αν στην αρχή σου φαίνονται ασαφείς ή ασύνδετες.
Αυτό που δεν λέω είναι…
Αυτό που πραγματικά χρειάζομαι είναι…
Αυτό που φοβάμαι να παραδεχτώ είναι…
Αν ήμουν απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μου, θα έλεγα…
Μην διορθώσεις τίποτα και μην προσπαθήσεις να κάνεις το κείμενο όμορφο. Απλώς γράψε. Όταν τελειώσεις, διάβασέ το ξανά, όχι για να κρίνεις αυτά που έγραψες, αλλά για να δεις τι μπορεί να σου αποκαλύπτουν. Αν κάποια απάντηση δεν είναι ξεκάθαρη, δεν χρειάζεται να την πιέσεις να εμφανιστεί.
Γιατί μερικές φορές η πρώτη απάντηση βρίσκεται ήδη μέσα μας. Απλώς δεν είχαμε δημιουργήσει ακόμη τον χώρο για να την ακούσουμε.
